دلم رمیده شد و غافلم من درویش
که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش
چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم
که دل به دست کمان ابروییست ، کافر کیش
پست مرتبط: حافظ
چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم
-
سعید مولایی
- شعر
- ۲۶ مرداد ۱۳۹۷
- (0)
نوشته قبلی
شکست در میدان جنگ، پیروزی در تیتر روزنامه‌ها
نوشته بعدی
اجازه می‌فرمایید ، من گاهی خوابتان را ببینم؟
قصه‌ها از بودن آغاز می‌شوند.
بودن آدم‌ها، بودن چیزها.
اما زندگی واقعی بیشتر از آنکه قصهٔ بودن‌ها باشد،
قصهٔ نبودن‌هاست.
«یکی نبود»
روایتی است از این گوشهٔ خاورمیانه.
دیدگاهتان را بنویسید