هرچند با توجه به تعداد آثار اندکی که دیدم،
واقعا خیلی زوده که بخوام درباره ی خود علی حاتمی و سینماش اظهار نظر کنم.
اما فکر می کنم ، اظهار نظر درباره ی سریالی که
تا کنون نصفش رو دیدم و واقعا دیگه نمی تونم تحملش کنم ، بهترین کار باشه.
ریتم بسیار کند ، داستانی که اصلا تکلیفش با خودش
مشخص نیست و از این شاخه به اون شاخه می پره و دیالوگ هایی به شدت شعاری و عجیب که
هیچ نسبتی با سینما ندارن ، همه شاخصه های اصلی هزارداستانن .
مسعود فراستی در برنامه ی هفت گفته بود :
علی حاتمی ، فتیشیسم اشیا داشت!
کاری ندارم که این جمله علی رغم تفکر و صحبت های
ناشی از بی سوادی دوستان ، خیلی هم جمله ی
منفی ای نیست و اصلا اون بار معنایی اروتیک مورد نظر دوستان رو نداره ، اما در حقیقت
حداقل میشه اینجوری گفت که علی حاتمی ، علاقه ی زیادی به اشیا داشته!
نماهای اینسرت متعدد از اشیا و زمان خیلی زیادی که برای پرداخت اشیا می زاره ،
باعث میشه که اصلا نتونه داستان درستی رو تعریف کنه و بیشتر موفق میشه گزافه گویی بکنه
عوض داستان گویی.
شاید بشه با این بهونه که داستان گویی ما ریشه
داره در سبک داستان گویی قصه های هزار و یک شب و ما باید داستان هامون رو خیلی
طولانی توضیح و بست بدیم . ولی با تمام احترامی که برای تمامی دوستان قائلم ، باید
بگم این دیگه اصلا سینما نیست!
این ، یک ساخته ی کاملا مصنوعی و غیرفابل پذیرش
از سینماست که هیچ خریداری نداره و عاقبت جنس بدون خریدار هم ، قطعا حذف از
بازاره.
واقعا نمی دونم ، اون دوران که این مجموعه پخش
میشد ، مردم چطور با اون همه علاقه به دیدن فیلم ها می نشستن و اون ها رو دنبال می
کردن ، اما به جرات می تونم بگم ، دیگه حتی حرفه ای ترین تماشاگر سینما هم حال و
حوصله ی این داستان های بی ربط رو نداره!
این همه تصویر سادیسمی از یک مفتش سادیسمی ، اون
هم بدون اینکه داستان به جای مناسبی لید بشه ، قطعا غیر قابل پذیرشه.
البته ، فیلم نکات خوب هم داره ، مثلا اینکه علی
حاتمی ،؛ واقعا تسلط بی بدیلی نسبت به تاریخ دوره ی قاجار داره ، هرچند خیلی وقت
ها با بیش از حد خوب و گل و بلبل نشون دادن ایران ، حتی زندگی اعیان ، داره دروغ
های بسیار بزرگی رو به مخاطبانش میگه.
پ.ن:شاید بزرگترین آورده ای که دیدن این فیلم
برای من حداقل داشت ، این بود که در سال
۶۴ ، وضعیت نشون دادن حجاب در صدا و سیمای جمهوری اسلامی چطور بوده.
دیدگاهتان را بنویسید