از نظر من ، تنها دوبار زندکی می کنیم یکی از
بهترین فیلم های تاریخ سینمای ایرانه که انقدر مهجور و نادیده است که حتی خود
سینمایی ها هم کمتر تا حالا این فیلم رو دیدن.
فیلم روایت غیرخطی داره و همون طور که از اسم
فیلم برمی آد به هیچ عنوان با یک داستان تکراری سرو کار ندارید.
ایده ی فیلم بسیار خلاقانه و حتی واقعی بنظر
میاد ( شاید حتی تجربه ی شخصیه کارگردان یا یکی از نزدیکان کارگردان باشه) و فرم
فیلم هم ، بسیار درست انتخاب شده و بهنام بهزادی در اجرا هم کاملا موفق عمل کرده و در نهایت میشه گفت ، به عنوان یک
فیلم اول ، فیلم یک شاهکار تمام عیار حساب میشه ( هر چند که نمی دونم چرا کار های
بعدی بهنام بهزادی یکی از یکی ضعیف تر شدن!)
موسیقی فیلم هم که کار استاد حسین علیزاده است و
کاملا به جا و به موقع در فیلم استفاده شده و به همین دلیل ، مخاطب خیلی خوب می
تونه از نظر احساسی با فیلم درگیر بشه ، هرچند که شاید برای مخاطب نه چندان حرفه
ای سینما به دلیل روایت غیر خطی فیلم ، کمی مشکل باشه که دفعه ی اولی که فیلم رو
می بینه متوجه سیر کامل اتفاقات فیلم بشه
ولی در کل می تونم بگم ، به هیچ عنوان دیدن این
فیلم رو ، خصوصا توی هوای بارونی و ابری از دست ندید. ( تمام تلاشم رو کردم تا
بدون لو دادن داستان ، ترغیبتون کنم به دیدن فیلم ، حالا اینکه چقد موفق شدم هم
بماند)
دیدگاهتان را بنویسید