هرچند که احتمالا باید بعد از این همه مدت که
خبری ازم اینجا نبوده ، یه پست خیلی درست و حسابی راجع به یه اتفاق درست حسابی تر بزارم ، اما خب راستش هرچی
که میگذره ، احساس می کنم کمتر دنیا و آدم هاش رو می شناسم و ترجیح می دم همه چیز
رو صرفا به یه سکوت محترمانه بگذرونم و هیچی نگم.
اما برای خالی نبودن عریضه ، شاید بد نباشه کمی
راجع به بلک میرور بگم.
من در طی این چند ماه ، ریک اند مورتی هم دیدم و
انصافا ، خصوصا در اپیزود های اول ، حیرت انگیز بود سریال ، اما به مرور زمان و در
اپیزود های آخر ، برام تکراری شد ، به حدی که رهاش کردم و هنوز فرصت نکردم چند
اپیزود آخر سیزن سه رو ببینم.
وست ورد هم بنظرم از ریک اند مورتی به مراتب
ضعیف تر بود و حال و حوصله ام نکشید سیزن دو رو ببینم.
اما داستان بلک میرور ، متفاوت بود. تخیل چارلی
بروکر و درک و شناختش از تکنولوژی و رسانه
به حدیه که شما رو هرجا که حال کنه می بره.
علی رغم اینکه در هر ایپیزود ، چهار عبارت بخش
اول ، بخش دوم ، بخش سوم و بخش چهارم تکرار میشه و عملا باعث فاصله گذاری مخاطب با
اثر میشه ، ولی وااااقعا اگر این نوشته ها نبود ، سریال مخاطب رو در خودش غرق می
کرد و انقدر درام قویه که کمتر کسی می تونه در مقابل داستان های تخیلی و فعلا غیر
واقعی! فیلم مقاومت کنه.
اکثر آدم ها داستانها رو می پذیرن و فیلم ،
مرتبا و جا به جا مخاطبش رو بهت زده می کنه .
من همیشه معتقد بودم ، اثر هنریه خوب ، اثریه که
سوال در ذهن مخاطبش ایجاد کنه ، همین و بس.
به بنظرم
جواب دادن بزرگترین اشتباهیه که یه اثر می تونه بکنه ، اما خب مخاطب دنبال
جوابه و سوال خالی، عصبی و مایوسش می کنه. بلک میرور هرچند که معمولا سوال ها رو
پاسخ میده و به عقیده ی من ، به مخاطب باج میده و سطح خودش رو از یه شاهکار به یه
مجموعه ی عالی تنزل میده ، ولی باز هم دیدنش رو حتما به همه ، خصوصا
دوستداران تکنولوژی و رسانه توصیه می کنم.
دیدگاهتان را بنویسید